הכל לטובה

התחלתי לכתוב את הפרויקט הזה באוגוסט 2005, שלושה חודשים קצרים אחרי מותה של אחותי הקטנה. אני זוכר בבהירות כמה רע הרגשתי, כמה מרוקן מאופטימיות ומתקוה הייתי. זכור לי גם, שכשחלקתי את תחושות הריקנות והיאוש שלי עם האנשים הקרובים אלי ביותר, הייתה תשובה אחת שחזרה על עצמה. "הדבר היחיד שיכול באמת להקל עליך", אמרו לי האנשים, "הוא הזמן". מסיבה זו התחלתי לכתוב את פרויקט "הכל לטובה". התחלתי לכתוב כדי לראות אם כל האנשים שסביבי צודקים. כדי לראות אם יש ביכולתו של הזמן להקל על מכאוביו של האדם. על מנת להפוך את ה"ניסוי" שלי ל"מדעי", קבעתי לעצמי חוקים- שיר אחד בכל חודש. לא פחות, וגם לא יותר. הצלחתי אפילו לציית לחוקים שקבעתי לעצמי במשך (כמעט) שנה שלמה. כתבתי, והזמן עבר. הזמן עבר, ואני כתבתי. חודש אחר חודש החלו השירים להופיע:"אוגוסט", "ספטמבר", "אוקטובר"… ופרויקט "הכל לטובה" החל להתגלות לעיניי.
זמן קצר לאחר שהשלמתי את חלקו הפואטי של הפרויקט, קלטתי שאולי כדאי גם להלחין את השירים. וכך עשיתי. עבדתי לצד שלושה מהמוסיקאים הישראלים החיים האהובים עלי ביותר (שלומי שבן, ברי סחרוף, חוה אלברשטיין) במשך כשנתיים נוספות, עד שלבסוף היו באמתחתי גרסאות ראשוניות של כל שנים עשר השירים. למען האמת, בשלב זה הייתי מסופק לחלוטין מהמצב שהגעתי אליו. הייתי מאושר מהפואמות ומהשירים שהם הפכו להיות ולא מצאתי צורך להקליט אותם כמו שצריך. "השירים מרגישים מצוין במעבה המחשב שלי" חשבתי, "מצדי שיישארו בדיוק כמו שהם", אבל לגורל היו תוכניות אחרות עבורי.
בשלהי 2011 נפטרה במפתיע אחותו הצעירה של עמיתי וחברי. בעת שניסיתי לנחם אותו, בעודי תר אחר המילים המתאימות, שמעתי את עצמי אומר לו כי הדבר היחיד שיכול באמת לסייע, הוא הזמן. ברגע שיצאו לי המילים הללו מהפה הבנתי שפרויקט "הכל לטובה" חייב להיות מוקלט באולפן, ולהפוך לנחלת הכלל.
הקלטות פרויקט "הכל לטובה" נערכו באולפן "the emergency room"
שבברצלונה במהלך חודש מרץ 2013 בהפקתו המוסיקלית של המפיק המשובח דייב ביאנקי. מוזיקאים מארצות שונות ומלאומים מגוונים נטלו חלק בתהליך ההקלטה.
אני מאמין שהתוצאה הסופית, אף כי היא עדותי הפרטית באשר לטרגדיה שעברה עלי, עשויה להועיל לרבים אחרים שאיבדו אדם אהוב.
بدأت كتابة هذا العمل في شهر آب سنة 2005، عَقِب وفاة أختي الصغيرة بثلاثة أشهر قصيرة. لا زلت أذكر جيداً كيف انتابني ذلك الشعور السيّء، شعرت خالياً من التفائل والأمل. أذكر أيضاً عندما تقاسمت إحساسي بالعدم واليأس مع أقرب الناس إليّ، كانت إجابة واحدة تتردّد دائماً، "الشيء الوحيد الذي سيخفف عنك حقاً"، قالوا لي هؤلاء الأشخاص، "هو الوقت". هذا ما دفعني إلى كتابة هذا العمل الذي أسميته "بصير خير" ،كنت أريد أن أتحقق من أن ما يقوله لي الناس صحيحاً، لأتحقق إن كان بمقدور الزمن التخفيف من آلام البشر. ولكي أجعل "تجربتي علمية"، حدّدت لنفسي قواعداً- أغنية واحدة في كل شهر ،ليس أكثر ولا أقل. ولقد نجحت في الإنصياع للقواعد التي حدّدتها لنفسي لمدّة سنة قريباً. كتبت وكتبت وكان الوقت يمرّ. وبتعاقب الأشهر بدأت تظهر الأغاني: "أغسطس"، "سبتمبر"، "أكتوبر" …..وبدأ العمل يتضح أمامي.
بعد وقت قصير من كتابة كلمات الأغاني شعرت بأنه من المفضل تلحينها، وهذا ما فعلت.عملت مع ثلاثة من الموسيقيين الإسرائيليين المفضلين لديّ: شلومي شابان ، باري سحروف، حافا ألبرشتاين. وبعد سنتين من الزمن كانت في جعبتي الصيغة الأوّليّة لإثنتيّ عشرة أغنية. أقولها بصراحة، لقد شعرت بالرضى مما توصّلت إليه في هذه المرحلة، كنت سعيداً بالكلمات والأغاني التي حصلت عليها ولم أشعر بحاجة لتسجيلها كما هو متّبع. "إن هذه الأغاني تشعر بالراحة في حاسوبي" فكرت وقلت لنفسي "لتبقى هذه الأغاني على حالها" ، لكن الأقدار شاءت غير ذلك.
في أواخر سنة 2011 توفيت فجأة أختٌ شابة لأحد الزملاء والأصدقاء، وعندما كنت أحاول مواساته، باحثاً عن كلمات مناسبة، وجدت نفسي أقول له أن الشيء الوحيد الذي بمقدوره أن يساعد ،هو الوقت. حين خرجت هذه الكلمات من فمي عرفت أن العمل ،"بصير خير"، يجب أن يُسجّل في الأستوديو ليصبح في متناول الجميع.
تمّ تسجيل هذا العمل في أستوديوthe emergency room"" في برشلونة خلال شهر آذار 2013. الإنتاج الموسيقي للمنتج الرائع دييب بيانكي. وقد شارك في تسجيل هذا العمل موسيقيون من دول وجنسيات مختلفة.
أنا على يقين أن هذا العمل، بالرغم من كونه شهادة للمأساة الشخصيّة التي حلت بي، إلا أنه قد يساعد الكثيرين ممن فقدوا شخصاً عزيزاً عليهم.